زمانی دفاع از حق مظلوم معقول است؛ که ظالمی ظلم کرده باشد.

زمانی سخن راندن از احقاق حق منطقیست؛ که حقی پامال شده باشد.

زمانی میتوان برای آزادی فریاد زد؛ که آزادی در بند باشد.

و مهمتر!

زمانی کسی میتواند مدعی احقاق حقوق پامال شده و آزاد کردن آزادی به بند کشیده شده باشد که؛حق را شناخته باشد!  

گاها بعضی ها علی رغم بی اعتقادی به حق و حقوق، تعمدا ورق را برمیگردانند و خود را مدافع حقوق پایمال شده ی بشریت میدانند! و چنان در این نقش حس میگیرند که  احدالناسی یارای مخالفت را در خود احساس نمیکند!

قصه ی فمنیست ها در ایران چنین ماجراییست!

زنان فلک زده غرب چند قرن قبل به خود آمدند و جنبشی را در راستای احقاق حقوق پایمال شده ی خود به راه انداختند. حق رای از اولین خواسته های زنان غربی بود. همان حق رایی که در 1400 سال پیش به عنوان حق مسلم زن مسلمان تبین شده بود. بیعت دومین عقبه که پیش از هجرت روی داد و بیعت های بعدی که به دستور خداوند بود(ممتحنه/ 12) گواه حق رای زن مسلمان است.

برابری زن و مرد و داشتن استقلال مالی زن و ... از دیگر خواسته های مهم زنان غربی بود و این خواسته ها برای مردان سرمایه دار غربی که خواهان نیروی کار ارزان مطیع بودند خوشایند بود! لذا مردان ظالم غربی از همان زمان در جنبش های زنانه نفوذ کرده و با تظاهر به دفاع از حقوق زنان خواسته های شوم خود را دنبال کردند که این امر منجر به بی هویت شدن زن غربی گردید. زنان غربی با تمام تلاش هایی که کردند هیچ گاه نتوانستند زن بشوند. هیچ گاه. فقط توانستند مرد شوند! چرا که ناخواسته با پیش فرضِ باطلِ برتر بودن مرد، زنان خود را به مردان تشبیه کردند و خواهان حقوق برابر با مردان شدند. غافل از این که زنان و مردان باید مساوی باشند نه مشابه و این علاقه مندی به تشابه اشتباه ؛ اشتباهات بعدی را رقم زد. ضعف جسمانی زن نقطه ضعف زنان بود که مردان سودجو را تشنه ی سودجویی کرد و این جنس ضعیف ضعیف تر از قبل شد.

غرب با آزمون و خطای پرخطایش در ظاهر دنبال جایگاهی برای زنان خود بود.البته نه جایگاهی انسانی بلکه  جایگاهی کاپیتالیستی!(سرمایه داری کلان) چرا که در دید کاپیتالیستی ثروت مهم است حتی اگر از طریق توهین به جایگاه زن، آن ثروت به دست آید! همانقدر ی که نفت خاورمیانه برای غرب سودآور است ثروت به دست آمده از تجارت و بردگی و سوء استفاده از زنان نیز سودآور است!

لذا غرب از فرهنگ نجیب و باحیای اسلام میترسد. غرب نمیخواهد فرهنگ حیا برجهان حاکم شود زیرا این فرهنگ کیسه های غرب را پر نمیکند!

آری !واقعا غرب از اسلام میترسد و برای مقابله با اسلام هزینه میکند.بهترین گواه ساخت فیلم های مختلف اسلام ستیزانه ی سال های اخیر غربیست آثاری چون "بدون دخترم هرگز" و "سنگسار ثریا" نمونه هایی هستند از توهین غرب به اسلام و مسلمین. در این آثار زنان مسلمان به عنوان موجودات مفلوک تحقیر شده ای هستند که در چنگال مردان وحشی اسیر شده اند!!

به عنوان مثال فیلم خرافه،تحریف شده و خشن سنگسار ثریا در صدد القا خشونت اسلام علیه زنان است. زن بی گناهی که توسط جمعی متدین! در اوج بی رحمی به جرم گناه نکرده سنگسار میشود. فیلم بسیار تاثیر گذاری که حتی بیننده ی آگاه نیز با دیدن صحنات دردناک آخر فیلم متاثر و منقلب میشود .

آیا به راستی اسلام همانطوریست که سنگسار ثریا نشان میدهد؟ غرب با تمسک به گوشه ای از احکام اسلام و بدون در نظر گرفتن شرط و شروط شرعی دیگر آن حکم، چنان گرد و خاکی به پامیکند که گویی کسی مهربانتر از غرب برای زنان نبوده و زاده نخواهد شد!

غرب وامانده در اخلاق و تمدن، 8 مارس( 17 اسفند) را روز زن نامیده .روزی که جرقه ی نخستین جنبش های زنانه غرب زده شده. روزی که پیامش برای زنان مسلمان همراهی در افتادن در مهلکه انحطاط اخلاقی,اجتماعی زنان غربیست. یعنی بلاهایی که بر سر زنان غرب آمده اینک باید  بر سر زن مسلمان بیاید!

خداوند مهربان از زن مسلمان تنها تربیت صحیح کودک را خواسته و دیگر تکالیف پرمشقتی چون جهاد و کار کردن و ... را از دوش زن برداشته تا با فکری آسوده به تربیت کودک اهتمام ورزد. چراکه تربیت صحیح یک کودک یعنی نجات بشریت. اما امروزه فرهنگ مادر بودن چقدر غریب مانده!

به فدای اسلامی که زن را ریحانه (گل) معرفی کرده نه قهرمان و عروسک و .....