اگر ژورنالیسم مریض در این سالها بجای شمشیر بالای سر مدیران رسانه ملی گذاشتن که چرا فلان چهره در آنتن نیست، میرفت این جماعت پرناز و افادهی دمدمی مزاج را سوال پیچ میکرد که چرا رفتار حرفهای ندارید، این دروغ انقدر تکرار نمیشد که رامبد و مدیری و... را مدیران رسانه ملی حذف کردند.
مجادله بهتاش فریبا با نقی معمولی یکی از موثرترین قطعههای پایتخت بود؛ در آن واحد، هم قلب و هم ذهن مخاطب را درگیر میکرد، آن قدر این درگیری آشنا و ملموس بود که خیلی ها را به فکر فرو میبرد. هر کس گویا دوست داشت درباره این گفتگو سخنی بگوید و تکلیف خود را روشن کند.
پنجمین همکاری مریلا زارعی با ابراهیم حاتمیکیا در فیلم سینمایی «موسی کلیمالله» شکل گرفت، زارعی در اولین همکاریاش با حاتمیکیا در فیلم سینمایی «دعوت» بازی کرد و بعدها با او در «گزارش یک جشن» همکاری داشت.
"روز حسرت"، "ملکوت"، "سقوط یک فرشته" و "پنج کیلومتر تا بهشت" چهار سریالی است که در بخش دوم گزارش تحلیلی درباره سریال های ماورایی تلویزیون به سراغ آن ها رفته و نکاتی چند را به این بهانه متذکر شده ایم.
از ابتدای ماه مبارک رمضان پخش سریال «امام علی(ع)» از شبکه یک سیما آغاز شده است و صداوسیما کیفیت پخش این سریال قدیمی را ارتقا داده است.
کارشناس و منتقد سینما گفت: فیلم سینمایی "پیشمرگ" شمایلی از چریک قهرمان را به مخاطب عام سینما ارائه داد و اثری قابل قبول بود.
قصه شهید علی هاشمی، قصهای است که در سالهای بعد از جنگ، گم شد. وقتی جزیره مجنون سقوط کرد و او در میانه آتش و خون، ناپدید شد، شایعات و اتهامات بیپایهای شکل گرفت که خانواده و یارانش را سالها در غربتی تلخ فرو برد. فیلم اشک هور، در واقع سفری است در دل این رنج تاریخی، سفری برای یافتن حقیقتی که غبار فراموشی روی آن نشسته بود.
«موسی کلیمالله» تنها یک فیلم نیست؛ بلکه نمایش اقتدار، شجاعت و قدرت روایتگری فیلمسازی است که حضورش اعتبار و شأن دیگری به جشنواره میبخشد.
نویسنده گویی قسم خورده ظلمی را از قلم نندازد و آنچه بالاتر ذکر شد اگر احتمالاً کم و کسری دارد بگذارید به حساب کمحافظهگی نگارنده!
فیلمی که پر شده است از صحنههای اروتیک و جنسی تا جایی که گویا تنها هدف آن، ارضای غریزه شخصی کارگردان بوده است. چشم چرانیهای بیشمار، صحنههای پرتکرار شرابخواری و قاببندیهای جنسی تا جایی است که گویی هیچ خط قرمزی در تولید آن رعایت نشده است.
نمایش این سه فیلم در کاخ جشنواره روی دیگر سینمای ایران را نشان خواهد داد.
جشنواره فیلم فجر امسال، در یک اقدام عجیب و سلیقهای، تصمیم گرفته تا سانسی ویژه را به فیلمهایی اختصاص دهد که یا توقیف بودهاند، یا بهدلیل محتوای هنجارشکنانهشان از راهیابی به بخش رقابتی جشنواره بازماندهاند.
پژوهشگر حوزه آسیبهای اجتماعی گفت: استفاده از مشروبات الکلی در نمایش خانگی به یک بحران فرهنگی تبدیل شده و علنی کردن یک سری از معضلات اجتماعی خود یک مجوز برای انجام دادن آن رفتار خواهد شد.
اینکه سینمای ایران تا این اندازه به آثار کمدی روی آورده است، فی نفسه محل ایراد نیست، البته به این شرط که چنان فیلمها را تحت الشعاع خود قرار ندهد که مجموعه این تولیدات یکدست، به دور از تنوع و متکی کلیشههایی باشند که آنها را نه تنها خنثی که مبتذل ساخته است.
مردان، زنان خود را در عالم واقع به زيبايي «بازيگر» نمييابند. زنان نيز مردان خود را با قدرت و شجاعت «بازيگر» نمييابند. عدم اينهماني زندگي واقعي با ظهورات رسانهاي، براي انسان در عالم واقع، ساحت وهمي را ايجاد ميکند که جز مناسبات وهم آلود، چيزي به ارمغان نميآورد. اينها بدان معنا نيست که بازيگر منجر به ظهور فساد اخلاقي در جامعه ميشود. هر نتيجه گيري اخلاقي را از اين سخن بيرون است، بل ميبايست ... مرگ بازيگر همزمان با فراموش شدگي اوست... بازيگر تا ابد در کشاکش اين احوال سر خواهد کرد و هيچگاه قادر به برون جستن از آن نيست.
