کارِ سخت را دشمن آسان می‌کند/ دشمن بیشعور، فرصتی برای استحکام انقلاب!

سرویس سیاسی پایگاه خبری 598-سید مقدام حیدری/ جبهه حق جذاب است. اما نه آن قدر که غباری بر قبایش ننشیند. زیباست، اما نه آن چنان که هیچ لکه ی سیاهی بر پیکرش نباشد. دل سوز مردم است، اما نه آن قدر که نفوذی های ضعیف و خائن در میان کارگزارانش راه نیابند. قوی و ماندگار است، اما نه آن قدر که ضربه های کاریِ دشمن آزارش ندهد و به نفس نفسش نیندازد.

امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه ی قاصعه‌ی معروف شان، پرده از این قانون و سنت الهی برداشت؛ که خدا اگر می خواست، می توانست چنان قدرت و ثروت و عزت و جاه و جلال و جبروتی به پای پیامبرانش بریزد که چشمِ همه را بگیرد. حتی می توانست پرندگان آسمان و وحوش زمین را با پیام برانش هم راه کند. ولی نکرد، که ایمانِ مؤمنان بی ارزش نشود. اگر چنین می کرد همه از دم، بادمجان دور قاب چینِ پیامبران می شدند. و آن گاه سره از ناسره جدا نمی شد و بستری برای ایمانِ خالص فراهم نمی شد. اما خدا دنبال نیت ها و ایمان های ناب و خالصی است که قاتی نداشته باشد.

لابد به خاطر این سنتِ خداست که گاهی مؤمنِ انقلابی در همین انقلاب مقدمه سازِ ظهور، حقش ضایع می  شود و همین جا هم عرصه ی جولان برای مفسدین و رانت خواران و ویژه خوارانِ نمک نشناسِ بی وجدان فراهم می شود. لابد به خاطر همین سنت خداست که در این انقلاب هم سهم بعضی از آقازاده ها و یقه سفیدها از بیت المال هزاران برابر دیگران می شود. اگر این دنیا بسترِ امتحانِ الهی نبود؛ اگر درخشندگیِ بدونِ غبارِ جبهه ی حق، قفل نبود؛ اگر جامعه ی دینی بستر مناسبی برای رشد نفاق نبود؛ اگر خدا برای تمدنِ الهیِ پیام بران و پیروان شان، دشمنانی از جن و انس، از درون و بیرون فراهم نکرده و به جان مؤمنین نینداخته؛ اگر ضعف و سستی و تنبلی و غفلت به میان صف مؤمنان راه نداشت؛ اگر خدا عرصه را بر رخنه ی غیر خودی ها به مناصبِ مدیریتیِ نظام اسلامی بسته بود، همان گونه که راه به اعماقِ زمین و اوجِ آسمان ها بسته است، آن گاه بهانه ای برای تکذیب انبیا، مخالفت با نظام اسلامی و فرار به کاخ سبز معاویه یا شورش و اعتراض به حکومت علوی به دست نمی آمد. مگس بر زخم می نشیند و پیکر جبهه ی حق چنین نیست که زخمی نشود. در چنین بستر غبارآلودی گاه تشخیص حق کمی سخت می شود. این، رویِ سخت سکه ی امتحان است.

اما خدا در امتحان گرفتن، آن قدرها هم سخت گیر نیست. سکه ی امتحان، روی آسانی هم دارد. هر گاه زخم و ضعف نظام اسلامی بیش تر به چشم می آید و حدیث نفس های ناامیدی از خیرِ نظام و زمزمه های مخالفت با آن بالا می گیرد، و هر گاه، در دل ها اندک میلی به دشمن خارجی رخ نمی نماید، همان دشمن چنان وحشی و بی رحم و پست و پلید ظاهر می شود که هر واقع بینِ سلیمُ النفسی، به این نظام دل بسته تر می شود و با دشمن، دشمن تر.

ترامپ اگر عقل درست درمانی داشت، می توانست به بهانه ی تورّم و گرانی، لباس دل سوزی بپوشد و بسته های ارزاق پُرپیمان با نشانِ شاهنشاهی و عکسِ مثلا رضا پهلوی بین مردم پخش کند. می توانست چندتا راه کار اقتصادی یادِ رضا پهلوی بدهد که جلوی دوربین بیاید و تکرار کند یا از رو بخواند؛ که مثلا اگر من بودم این کار را می کردم. می توانست به شاه زاده ی ناکامِ بدبخت دستور دهد که برای رفع فلان تحریمِ جانبیِ کم اثر ریش گرو بگذارد و واقعا آن تحریم طبق نقشه برداشته شود. می توانست کمی دندان روی جگر بگذارد و به اعصابش مسلط باشد. به مزدورانش هم می توانست دستور بدهد که فعلا تا اطلاع ثانوی آدم باشند. اما هنوز بسم الله نگفته، سربازانش را مسلح به خیابان فرستاد که مانند داعش، به جان و مال مردم بیفتند! این کارِ احمقانه ی دشمن، امتحان خدا را آسان کرد و گویا این درک و شعور، برای دشمن قفل است که روزی بتواند نقشه را بدون خطا پیش ببرد. این، همان کمکی خداست و روی آسانِ سکه ی امتحان.

اگر دشمنان امیرالمؤمنین(ع) این شعور را داشتند که در عین دشمنی با علی(ع)، حرمت حضرت زهرا(س) را نگه دارند؛ اگر سپاه عمر بن سعد، این شعور را داشت که بعد از کشتن امام حسین(ع) و اصحابش، با احترام با زن و بچه هایش تا کند، آن وقت آمریکا و اسرائیل هم می توانست در عین دشمنی با ساختار سیاسی جمهوری اسلامی، هوای مردم را داشته باشد. این تقدیر خداست که دشمن نمی تواند از جایی به بعد، باشعور باشد.

بارها دیده و آزموده ایم و اکنون مسجل است که باید به همین نظام، سفت بچسبیم و گیر و گورش را خودمان اصلاح کنیم که هیچ بدیل و جایگزینی، جز دشمنِ وحشیِ بی رحم ندارد.