بازخوانی فتنه دی‌ماه در آینه ۲۲ بهمن

پایگاه خبری 598: در سالگرد حوادث دی‌ماه و در آستانه ۲۲ بهمن، بازخوانی یک پرسش اساسی ضروری است؛

این روز‌ها عزادار و داغدار قریب ۲۴۲۷ خون ریخته شده در فتنه دی‌ماه هستیم! جگرمان سوخته است! خشونت‌های آنچنانی آن روزها، حاکی از شکل‌گیری یک بن‌بست بود. معمولا خشونت‌های اجتماعی وقتی رخ می‌دهد که افراد احساس کنند راه‌حلی وجود ندارد و به انسداد در تصویری از آینده برسند.

رویا، تصویر ذهنی از آینده است که قابلیت تحقق دارد. امیدآفرین است و پیش روی ماست. رویا در زندگی خیلی اهمیت دارد؛ چه در زندگی فردی و چه در زندگی اجتماعی، چه رویای فردی باشد و چه رویای اجتماعی باشد! رویاست که سختی‌ها را قابل تحمل می‌کند، نشاط و امید می‌آفریند. یوسف نبی علیه‌السلام نیز با رویای صادقه کودکی در برابر آن شدائد زندگی‌اش، آن رنج‌هایی که متحمل شد؛ مساله چاه، سال‌ها بردگی و سال‌های طولانی زندان، استوار ماند.

وقتی آلترناتیوی نباشد، خشم افسارگسیخته بروز می‌کند. پهلوی این ظرفیت را ندارد که آلترناتیو باشد؛ مساله همین‌قدر واضح است، او تصویری از آینده مطلوب ارائه نمی‌دهد، او خودش نیز بازیچه بازیگردانان اصلی؛ حکمرانان فرهنگ غربی و رویای فانتزی امریکایی است. محصول فرهنگ غربی، انسانِ مادیِ فردگرایِ منفعت‌طلبی است که حقوقش در برابر حق قرار گرفته است! فرهنگ غرب را تو بخوان لیبرالیسم، اومانیسم، رویای امریکایی و در یک کلام من و من و فقط "من"!

ما در جهانی زندگی می‌کنیم که تصویر فانتزی از رویای غربی و امریکایی در زندگی‌هایمان رخنه کرده است و تلاش می‌شود تا اعتماد به نفس و باورمان با مخدوش کردن گذشته و هویت و فرهنگ‌مان از بین برود. وقتی صحبت از "من" است، اتحاد و انسجامی هم اگر هست حول "نه" می‌باشد؛ مانند راهپیمایی فراخوان داده شده ربع پهلوی در مونیج و تورنتو! اتحادی سلبی حول "نه به جمهوری اسلامی"، بعدش چه می‌شود، معلوم نیست؛ بدون برنامه! فقط تو نباش، هر چه می‌خواهد بشود!

آنجا که منافع فرد اصالت دارد، حرکت دسته‌جمعی به سوی هدف واحد با برنامه مشخصی برای آینده و راهپیمایی ایجابی معنا ندارد. اما راهپیمایی ۲۲ بهمنِ ایران و تو بخوانش جشن تولد "جمهوری اسلامی ایران"، وحدتی برای یک "بله" گفتن دوباره به "جمهوری اسلامی ایران" بود. حرکت‌های جمعی اینچنینی فقط حول ارزش‌های غیرمادی صورت می‌گیرد، آنجا که ارزش‌ها الهی وجود دارد. رویا‌ها در دل حرکت‌های ایجابی هستند! حرکت‌های سلبی رویا و آینده‌ای ندارند.

ما رویای مشترک جمعی داریم! اصلا خود انقلاب اسلامی ایران که مستمرا جاری است خود این رویاست! تعبیر علامه شهید صدر در آن ایام پیروزی انقلاب اسلامی - ۲۲ بهمن ۵۷ - چه زیباست که وقتی خبر پیروزی را شنید فرمود: "رویای انبیا و اولیا تحقق یافت!" باید این رویای انبیا و اولیا را روایت کرد تا فهمید رویای جمهوری اسلامی ایران را.

ما نیاز به بازخوانی این رویا برای برخی از مردم‌مان، مخصوصا نوجوانان و جوانانی داریم که آن سال‌ها را ندیده‌اند. حرکت‌های جمعی ایجابی، جلودار می‌خواهند؛ حرکت‌هایی که مقصد دارند، امامت می‌خواهند، کسی که خودش جلو برود و بگوید بیایید. باید اهمیت جلودار را روایت کرد. دشمن اهمیت جلودار را فهمیده است و خوب دارد آن را می‌زند!

پای صحبت برخی از مردم که می‌نشینی، حداقل در گفتار "جمهوری اسلامی ایران" دیگری آنها است و این زنگ خطر است. در این سال‌ها تبلیغات، رسانه و البته عملکردها، فضا را طوری طراحی کرده است که برخی از مردم و مخصوصا جوانان و نوجوانان، جمهوری اسلامی را طرف خود نمی‌بینند، جمهوری اسلامی را دیگری خود می‌دانند و نه از خود!

فرق است بین فرزندان خانواده‌ای که از پدر شاکی باشند و همچنان دوستش بدارند، با فرزندان خانواده‌ای که پدر را از خود نمی‌دانند؛ که در اولی به هنگام خطر با همه مشکلات کنارش می‌ایستند و در دومی کنار دشمنش قرار می‌گیرند ولو کاری نکنند، گویی در دو قطار سوارند و هر یک راه خود را می‌رود!

این وضعیت نیاز به چیزی فراتر از تبیین دارد؛ باید واقعیت غرب را مجدد بازگو کرد، باید برگردیم به خوانش مجدد انقلاب اسلامی؛ شعار‌ها و آرمان‌هایش. انقلاب اسلامی در ۵۷ متوقف نشده است، باید بفهمیم که این انقلاب استمرار دارد و همواره در حال شدن است. اگر یک بازوی انقلاب، مقاومت است، بازوی دیگرش پیشرفت است. ما فقط از مقاومت گفته‌ایم، اما روی دیگر آن را بازگو نکرده‌ایم.

سختی مقاومت را با قرار گرفتن خورشید و ماه در دست‌هایمان تصویر کرده‌ایم، اما از دنباله‌اش و از رویای شیرین آینده‌اش "ملوکا فی الجنه" و همچنین رویا شدن‌مان برای غرب و شرق، عرب و غیر عرب نگفته‌ایم. باید بگوییم از نزدیک قله بودن و از پیچ تاریخی سختی که در آن قرار داریم و از اینکه این روز‌ها دشمن خودش را به زمین و زمان می‌زند تا مسیر نظم جدید را به نفع خود متوقف کند.

نظم جدیدی در حال تحقق است، افول غرب را در اپستین واضح‌تر شده است. با رویای امریکایی دیگر آینده‌ای در کار نیست! اینها پیشگویی نیست! تحلیل است؛ تحولات جهان را بهتر ببینیم، بازار‌های مالی و مسکوکات چه چیزی را نشان می‌دهد؟! رفتار‌های سیاسی، اجتماعی استکبار و تحولات داخل کشورهایشان را بهتر رصد کنیم!

اگر ما سختی‌های این پیچ تاریخی را تاب بیاوریم، اگر فرهنگ مقاومت در ما زنده بماند و مغلوب نشویم، روز‌های سرنوشت‌سازی در پیش خواهد بود، اگر خدا بخواهد. ما سال‌هاست که فقط از یک روی سکه یعنی مقاومت گفته‌ایم! به نظر می‌رسد روی دیگر این سکه در حال تحقق است!

همان که رسول‌الله صلی‌الله علیه و آله بعد از فرمان "وَأَنذِرْ عَشِیرَتَک الْأَقْرَبِینَ" در آن جلسه علنی کردن رسالتش به عشیره‌اش فرمود و آنها به آن توجه نکردند و خواستند ایشان را با تطمیع و وعده متوقف کنند و امروز همان، خطاب به ماست: «اگر آنها خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند من به آن تمایل ندارم، ولى اگر با من موافقت نمایند بر عرب و غیر عرب پادشاهی می‌کنند و همگان در برابر آنها سر فرود می‌آورند و آنها سلاطین بهشت خواهند بود!»

رویای جمهوری اسلامی تفکری رو به آینده است که اتحاد و انسجام ملی را می‌طلبد. این آینده وقتی محقق می‌شود که ما آن مسئله "دیگری شدن" جمهوری اسلامی را جدی بگیریم و به فکر راه‌حل باشیم و اقدام کنیم.